چون به گناهان خود ای مولای من می نگرم زار می نالم چون به کرم بی پایان تو نظر میکنم

پس اگر مرا ببخشی رواست که تو بهترین مهربانی و اگر عذاب کنی ستم نکرده ای

خداوندا درکتابت آیاتی نازل فرمودی که ما از هر کس در حقمان ظلم وستم کرده عفو کنیم ما در حق نفس خود ظلم کردیم

تو هم از ظلم ما عفو فرما که تو در این عفو وبخشش از ما سزاوارتری وباز به ما امر فرمودی که سائلی را از درگاه خود محروم

برنگردیم و من هم سائلم بدرگاه کرمت پس مرا تا حاجتم روا نسازی باز مگردان …

                                             ای کاش بتونیم براش بنده ی خوبی بشیم.

                                             ای کاش بتونیم براش بنده ی خوبی بشیم.

روزه داری آداب مفصلی دارد که قصد دارم برخی از آثار روزه داری رو بصورت موردی بگم

1-کثرت استغفار

2-قرایت قرآن 

3-افطاری دادن

4-افطاری رفتن

احترام به همسر

احترام به همسر از عواملى است که در تربیت فرزندان، تأثیر فراوانى دارد. مادرى که در خانه، عزیز باشد و مورد تکریم شوهرش قرار گیرد، با روحى سرشار از عاطفه و آرامش و احساسِ شخصیت، فرزندان را تربیت خواهد نمود. به عکس اگر همسر در خانه مورد آزار و اذیت روحى و جسمى قرار گیرد و شخصیتش در خانه و پیش فرزندان تحقیر شود، بدیهى است که از روان سالمى برخوردار نخواهد بود و در نتیجه، آرامش خود را از دست داده و اضطراب و نگرانىِ او در فرزندان نیز تأثیر خواهد گذاشت.

انسان در دوران زندگى با حوادث و مسائلى رو به رو مى‏شود که او را نگران و متأثر مى‏سازد. فردى که احساس کند از طرف دیگران مورد ستم واقع شده، اگر براى رسیدن به حقّ خود تلاش کند و نتواند به آن برسد، دچار نگرانى خواهد شد. حال اگر براى زن یا شوهر چنین مشکلى پیش آید و با حالت تأثر وارد خانه شود، ممکن است گلایه کرده و از همسر انتظار داشته باشد که در این شرایط به او کمک کند و از او دفاع نماید. و در نتیجه، هر گونه تصوّرِ کوتاهى را در این رابطه دور از انتظار مى‏داند.

همسر در این حالت‏هاى ویژه، باید سعى کند با مهربانى، احترام و دلجویى چنان رفتار کند که از اندوه و تأثر او بکاهد. در چنین شرایطى، سخنان منطقى و محترمانه همسر مى‏تواند اثبات نماید که: من در دفاع از حقّ تو کوتاهى نکرده‏ام و آنچه مصلحت بوده و توان داشتم، در این رابطه انجام داده‏ام.

حضرت زهرا علیهاالسلام پس از رحلت رسول مکرّم اسلام صلى‏الله‏علیه‏و‏آله وقتى «فدک» را به ناحق از او گرفتند، براى دفاع از حقّ خویش و بازگرداندن حقّش نزد خلیفه وقت رفت؛ اما با ارائه استدلال‏هاى منطقى، موفّق نشد حقّ خود را بستاند، بنابراین با ناراحتى و تأثر شدید وارد منزل شد و اظهار ناراحتى نمود. حضرت زهرا علیهاالسلام شوهرش على علیه‏السلام را مورد خطاب قرار داد و گفت:

«… هیچ‏کس از من دفاع نکرد و از ظلم آنها جلوگیرى ننمود، خشمگین از خانه بیرون رفتم و پریشان و با شکست و افسردگى بازگشتم، و تو این‏گونه پریشان نشسته‏اى! تو همان بودى که گرگان عرب را صید مى‏کردى و اکنون زمین‏گیر شده‏اى! یا على! نه گویندگان را مانع هستى و نه یاوه‏گویان را دافع! اختیار از کفم رفته،… از اینکه با تو این‏گونه سخن مى‏گویم نزد خدا عذر مى‏خواهم، خواه مرا یارى کنى، یا واگذارى! اى واى بر من در هر پگاه که تکیه‏گاهم از کف بیرون رفت و بازویم بى‏رمق گشت.»

على علیه‏السلام با لحنى محترمانه همسر مهربانش را دلدارى داد و فرمود:

«ویل و واى بر تو مباد؛ بلکه واى بر دشمنان تو باد! اى دختر برگزیده خدا و یادگار نبوّت، از اندوه و غصّه دست بردار. به خدا سوگند! من در انجام وظیفه سستى نکردم و آنچه قدرت و توان داشتم، انجام دادم.»

حضرت على علیه‏السلام آن‏چنان با خونسردى، متانت، دلجویى و احترام در برابر ناراحتى و شکوِه حضرت زهرا علیهاالسلام برخورد مى‏نماید، که حضرت فاطمه علیهاالسلام آرام مى‏گیرد و مى‏فرماید:

«خداوند مرا کفایت مى‏کند.»

و بدین‏گونه کار آنها را به خدا وامى‏گذارد و ساکت مى‏شود.2

على علیه‏السلام همواره مواظب بود که از حزن و اندوه زهرا علیهاالسلام که بعد از پدر بزرگوارش بسیار زیاد شده بود، بکاهد. زهرا علیهاالسلام به پدرش پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله علاقه زیادى داشت. حضرت مى‏فرمود: «پیراهن پدرم را به من بدهید.» و چون پیراهن را مى‏گرفت، آنقدر آن را مى‏بویید تا بیهوش مى‏شد. على علیه‏السلام مى‏فرماید:

«پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله را در پیراهنش غسل دادم و چون وضع زهرا علیهاالسلام را مشاهده کردم که با بوییدن آن پیراهن بیهوش مى‏شود، آن را پنهان نمودم.»3

حضرت على علیه‏السلام خود درباره چگونگى برخورد با همسرش مى‏فرماید:

«به خدا سوگند! هرگز کارى نکردم که فاطمه خشمگین شود و او را به هیچ کارى مجبور نکردم… او نیز هرگز مرا خشمگین نکرد و برخلاف میل باطنى من، قدمى برنداشت.»4

براى به تصویر کشیدن بالاترین حدّ تکریمِ امام حسین علیه‏السلام به فرزند و همسرش نیز اشعار آن حضرت بهترین شاهد است. آن حضرت در روز عاشورا در مورد همسرش «رباب» و دخترش «سکینه» مى‏فرماید:

لَعَمْرُکَ اِنَّنى لَاُحِبُّ داراً     تَکُونُ بِها سَکینَةٌ و الرُّبابُ

اُحِبُّهُما وَ أبذُلُ جُلَّ مالى     و لیس لِعاتِبٍ عندى عتابٌ

به جان تو سوگند! من خانه‏اى را دوست دارم که در آن سکینه و رباب باشند. من آنها را دوست دارم و عمده اموالم را مى‏بخشم به آنان و کسى را شایسته نیست مرا سرزنش کند.5

یارىِ همسر

از مسایلى که در زندگى مشترک زن و شوهر مطرح و در سعادت و خوشبختى و نشاط خانواده تأثیر به سزایى دارد، انجام کارهاى مربوط به زندگى و تأمینِ نیازها و انجام کارهاى خانه است. این مسئله اگر به صورت عادلانه و صحیح حلّ شود و هریک از زن و شوهر وظیفه خود را به خوبى انجام دهند، بسیارى از مشکلات پیش نخواهد آمد و صفا و صمیمیت در محیط خانواده حاکم خواهد شد. حضرت على و حضرت زهرا علیهماالسلام در آغاز زندگى مشترک براى تعیین مسئولیتشان در کانون خانواده، خدمت رسول خدا صلى‏الله‏علیه‏و‏آله رسیدند و از آن حضرت درخواست داورى نمودند. رسول خدا صلى‏الله‏علیه‏و‏آله کارهاى درون خانه را برعهده حضرت فاطمه علیهاالسلام گذاشت و کارهاى بیرون خانه را به حضرت على علیه‏السلام سپرد. فاطمه علیهاالسلام مى‏فرماید:

«جز خدا کسى نمى‏داند که من چه اندازه خوشحال شدم از اینکه کارهاى درون خانه به من واگذار شد و از کارهاى بیرون خانه و معاشرت و تماس با مردان معاف شدم.»6

در همین زمینه در سخنى از امام باقر علیه‏السلام آمده است:

«فاطمه علیهاالسلام در خانه على علیه‏السلام کارِ خانه؛ خمیر کردن، نان پختن و نظافت را به عهده گرفت. على علیه‏السلام نیز کارهاى بیرون خانه را، مانند: آوردن هیزم و تهیه مواد خوراکى به عهده داشت.»7

على علیه‏السلام به کارهاى بیرون خانه اکتفا نمى‏کرد بلکه در کارهاى خانه نیز شرکت مى‏جست. آن حضرت با علاقه‏اى که به زهرا علیهاالسلام داشت، به او کمک مى‏کرد. حضرت، عدس پاک مى‏نمود، خانه را جارو مى‏کرد و در دستاس کردن، همسرش را یارى مى‏نمود.

امام صادق علیه‏السلام مى‏فرماید:

«على علیه‏السلام هیزم مى‏آورد، آب مورد نیاز خانه را تأمین مى‏کرد و خانه را جارو مى‏نمود. حضرت زهرا علیهاالسلام نیز آرد مى‏کرد، خمیر آماده مى‏نمود و نان مى‏پخت.»8

از برخى روایات استفاده مى‏شود که حضرت على علیه‏السلام بعضى اوقات در کارهایى مانند تهیه آرد و آسیاب کردن نیز به کمک همسرش حضرت زهرا علیهاالسلام مى‏شتافت.

روزى رسول خدا صلى‏الله‏علیه‏و‏آله به خانه على علیه‏السلام وارد شد، ناگاه مشاهده کرد دختر و دامادش با محبّت بى‏نظیر در کنار هم نشسته، و با همکارى به آرد کردن «جو» مشغولند.

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله خطاب به آنان فرمود:

اَیُّکُما اَعیى؛ کدام یک از شما خسته‏تر هستید، تا من به جاى او نشسته، کارش را انجام دهم؟

على علیه‏السلام فرمود: اى رسول خدا! دخترت فاطمه، خسته‏تر است.

آن حضرت کنار دامادش نشست و با هم به دستاس کردن مشغول شدند.9

پرستارى از همسر

هنگامى که حضرت زهرا علیهاالسلام به سبب ستم و ضرب و شتمِ دشمنان، زمان ارتحالش فرا رسید، در رابطه با تشییع بدن مطهّر، محلّ دفن و چگونگى غسلش سفارش‏هایى به شوهرش على علیه‏السلام کرد. آن حضرت نیز به همان وصیّت عمل نمود. به علاوه على علیه‏السلام در هنگام بیمارى همسرش، مانند پرستارى دلسوز از او مراقبت مى‏نمود. امام سجّاد علیه‏السلام از پدرش امام حسین علیه‏السلام نقل مى‏کند:

وقتى حضرت زهرا علیهاالسلام بیمار شد، به على علیه‏السلام سفارش کرد جریان کسالت او را به کسى خبر ندهد. على علیه‏السلام نیز چنین کرد و کسى را در جریان کسالت زهراى اطهر علیهاالسلام قرار نداد و خود آن حضرت پرستارى و مراقبت از همسرش را به عهده گرفت و اسماء نیز به او کمک مى‏کرد. چون هنگام ارتحال فرا رسید حضرت زهرا علیهاالسلام به شوهرش سفارش کرد که او عهده‏دار مراسم تجهیز و دفنش شود؛ شبانه او را دفن نماید و محلّ دفن را پنهان نگه دارد. على علیه‏السلام نیز چنین کرد؛ اما پس از دفن آن حضرت، حزن و اندوه فراوان او را فراگرفت و اشک‏هاى مبارکش بر گونه‏هایش جارى گردید. رو به مرقد مبارک پیامبر نمود و فرمود:

«السّلام علیک یا رسول‏اللّه، عنّى و عن ابنتکَ النّازلَةِ فى جوارک، و السّریعةِ اللحاق بِکَ، قل یا رسول‏اللّه عن صفیّتِکَ صبرى! وَ رَقَّ عنها تجلُّدى… فَلَقَدْ اُسْتُرْجِعتِ الودیعَةُ، وَ اُخِذَتِ الرَّهینَةُ، اَمّا حُزنى فسَرْمَدٌ وَ امّا لَیلى فَمُسَهَّدٌ…10؛ سلام و درود من بر تو اى رسول خدا! و از دختر عزیزى که پس از رحلت به سرعت به تو پیوست! اى پیامبر عزیز! در اثر مفارقت زهرا توانم، به ناتوانى و صبرم، به کم‏صبرى تبدیل گشت! اى نجات دهنده عالم هستى! امانت از من گرفته شد! امّا بدان که بعد از این، دیگر حزن و اندوه من همیشگى است، و شب‏ها از فراق فاطمه خواب به چشمم نخواهد رفت!»